آيين‌نامه‌ وسايل‌ حفاظت‌ فردی ( فصل اول و دوم)

در مقالات

تعريف‌ –  وسايل‌ حفاظت‌ انفرادي‌ عبارتند از:

 لباس‌ کار – پيش‌ بند – کلاه‌ فلزي‌ (کاسک‌) – کلاه‌ کار و سربند – ماسک‌ جوشکاري‌ و عينک‌ و ساير انواع‌ ماسک‌ها – حفاظ‌ گوش‌ – کمربند حفاظ‌ – انواع‌ دستکشها – کفش‌ و چکمه‌ و گتر.

 فصل‌ اول‌ – لباس‌ کار

ماده‌ ۱: لباس‌ کار بايستي‌ با توجه‌ به‌ خطراتي‌ که‌ در حين‌ کار براي‌ کارگر مربوطه‌ پيش‌ آمد مي‌نمايد انتخاب‌ شده‌ و به‌ ترتيبي‌ باشد که‌ از بروز خطرات‌ تا حد ممکن‌ جلوگيري‌ نمايد.

ماده‌ ۲:  لباس‌ کار بايد مناسب‌ با بدن‌ کارگر استفاده‌ کننده‌ بوده‌ و هيچ‌ قسمت‌ آن‌ آزاد نباشد کمر آن‌ هميشه‌ بسته‌ و جيبهاي‌ آن‌ کوچک‌ بوده‌ و حتي‌ الامکان‌ تعداد جيبها کم‌ باشد.

ماده‌ ۳:  کارگراني‌ که‌ با ماشين‌ کار مي‌کنند و يا در جوار ماشين‌ آلات‌ مشغول‌ کار هستند بايد لباس‌ کاري‌ در بر داشته‌ باشند که‌ هيچ‌ قسمت‌ آن‌ باز و يا پاره‌ نباشد، بستن‌ کراوات‌، آويزان‌ نمودن‌ زنجير ساعت‌ و کليد و نظائر آنها روي‌ لباس‌ کار اکيداً ممنوع‌ است‌.

ماده‌ ۴:  در محل‌ کاري‌ که‌ احتمال‌ خطر انفجار و يا حريق‌ باشد استفاده‌ از يقه‌ نورگير (آفتاب‌ گردان‌) و زه‌ و دسته‌ عينک‌ که‌ از انواع‌ سلولوئيد ساخته‌ شده‌اند و همچنين‌ همراه‌ داشتن‌ ساير مواد قابل‌ اشتعال‌ براي‌ کارگران‌ مربوطه‌ اکيداً ممنوع‌ است‌.

ماده‌ ۵:  در صورتي‌ که‌ انجام‌ کاري‌ ايجاب‌ نمايد که‌ کارگر آستين‌ لباس‌ کار خود را مستمراً بالا بزند بايستي‌ از لباس‌ کار آستين‌ کوتاه‌ استفاده‌ نمايد.

ماده‌ ۶:  کارگراني‌ که‌ در محيط‌ آلوده‌ به‌ گرد و غبار قابل‌ اشتعال‌ و انفجار و يا مسموم‌ کننده‌ بکار اشتغال‌ دارند نبايد لباس‌هاي‌ جيب‌ دار و يا لبه‌ دار (دوبل‌ شلوار) در بر داشته‌ باشند چون‌ ممکن‌ است‌ گرد و غبار مزبور در چين‌ و لبه‌ لباس‌ باقي‌ بماند.

ماده‌ ۷:  لباس‌ و کلاه‌ حفاظتي‌ (باشلق‌) مخصوص‌ کارگراني‌ که‌ با مواد خورنده‌ و يا مضر کار مي‌کنند بايد آب‌ و گاز در آن‌ نفوذ ننموده‌ و جنس‌ آن‌ مناسب‌ با نوع‌ ماده‌ و يا موادي‌ که‌ با آنها کار مي‌کنند باشد.

ماده‌ ۸:  لباس‌ نسوز مخصوص‌ حفاظت‌ در مقابل‌ حريق‌ و يا انفجاري‌ که‌ ممکن‌ است‌ ناگهان‌ در حين‌ انجام‌ کار پديد آيد بايد لباس‌ کاملي‌ که‌ با شلق‌ و دستکش‌ و کفش‌ از يک‌ تکه‌ و سر هم‌ است‌ ساخته‌ شده‌ باشد.

ماده‌ ۹:  وسايل‌ حفاظتي‌ کارگراني‌ که‌ با مواد راديواکتيو کار مي‌کنند بايد طبق‌ نمونه‌هاي‌ مخصوصي‌ که‌ به‌ تصويب‌ وزارت‌ کار رسيده‌ است‌ باشد.

 فصل‌ دوم‌ – پيش‌ بند

ماده‌ ۱۰:  در وسايل‌ قطعات‌ دوار و متحرک‌ ماشين‌ها و همچنين‌ در جوار آنها نبايد از پيش‌ بند استفاده‌ شود.

ماده‌ ۱۱:  چنانچه‌ در مقابل‌ و يا در جوار قطعات‌ دوار و متحرک‌ ماشين‌ها استفاده‌ از پيش‌ بند ضروري‌ باشد بايد پيش‌ بند مزبور از دو تيکه‌ تهيه‌ شود به‌طوري‌که‌ قسمت‌ پايين‌ تنه‌ از قسمت‌ بالا تنه‌ مجزا بوده‌ و به‌ قسمي‌ بسته‌ شود تا در مواردي‌ که‌ بطور اتفاق‌ قسمتي‌ از آن‌ را ماشين‌ در حال‌ کار بگيرد فوراً و به‌ سهولت‌ باز شود و بدين‌ ترتيب‌ خطري‌ متوجه‌ کارگر مربوطه‌ ننمايد.

ماده‌ ۱۲: پيش‌ بندهاي‌ مخصوص‌ کارگراني‌ که‌ در مقابل‌ شعله‌ و با آتش‌هاي‌ بدون‌ حفاظ‌ و يا در مقابل‌ فلزات‌ مذاب‌ کار مي‌کنند بايد تمام‌ سينه‌ را پوشانيده‌ و از جنسي‌ تهيه‌ شود که‌ در برابر آتش‌ کاملاً مقاومت‌ داشته‌ باشد.

ماده‌ ۱۳:  پيش‌ بند مخصوص‌ کارگراني‌ که‌ با مايعات‌ خورنده‌ مثل‌ اسيدها و مواد قليايي‌ سوزاننده‌ کار مي‌کنند بايد از کائوچوي‌ طبيعي‌ يا صنعتي‌ و يا از مواد ديگري‌ تهيه‌ گردد که‌ در مقابل‌ مايعات‌ خورنده‌ مقاومت‌ داشته‌ و تمام‌ سينه‌ را نيز بپوشاند.

ماده‌ ۱۴:  پيش‌ بندهاي‌ سربي‌ براي‌ حفاظت‌ در مقابل‌ اشعه‌ ايکس‌ بايد جناق‌ و تمام‌ قفسه‌ سينه‌ را پوشانده‌ و ۳۰ تا ۴۰ سانتيمتر پايين‌تر از کمر را نيز محفوظ‌ نگهدارد.

ماده‌ ۱۵:  قدرت‌ حفاظت‌ پيش‌ بندهاي‌ سربي‌ بايد لااقل‌ معادل‌ ضخامت‌ يک‌ ميليمتر سرب‌ خالص‌ باشد.

مطالب مشابه

نظرات